“[p. 266] τοῦτο ἐμιμήσω, διὰ τοῦτο ἀποφύγοις ἂν δικαίως, ἀλλά πολλῷ μᾶλλον ἁλίσκοιο: ὥσπερ γάρ, εἴ τις ἑάλω, σὺ τοῦτα 1 οὐκ ἂν ἔγραψας, οὕτως, ἐὰν σὺ νῦν δίκην δῷς, ἄλλος οὐ γράψει.” [4] Sic Taurus, omni suasionum admonitionumque genere utens, sectatores suos ad rationes bonae inculpataeque indolis ducebat.
XX
[20arg] Quid sit “rogatio,” quid “lex,” quid “plebisscitum,” quid “privilegium”; et quantum ista omnia differant.QUAERI audio quid “lex” sit, quid “plebisscitum,” quid “rogatio,” quid “privilegium.” [2] Ateius Capito, publici privatique iuris peritissimus, quid “lex” esset hisce verbis definivit. “Lex,” inquit, “est generale iussum populi aut plebis, rogante magistratu.” [3] Ea definitio si probe facta est, neque de imperio Cn. Pompei neque de reditu M. Ciceronis neque de caede P. Clodi quaestio neque alia id genus populi plebisve iussa “leges” vocari possunt. [4] Non sunt enim generalia iussa neque de universis civibus, sed de singulis concepta; quocirca “privilegia” potius vocari debent, quia veteres “priva” dixerunt quae nos “singula” dicimus. Quo verbo Lucilius in primo Satirarum libro usus est:
abdomina thynni
Advenientibus priva dabo cephalaeaque acarnae.
