[p. 386] accedit et iuncturam posituramque ligni scite periteque factam considerat petitque ut paululum adquiescat. [5] Quod ubi Protagoras, ut erat petitum, fecit atque itidem Democritus acervum ilium et quasi orbem caudicum, brevi vinculo comprehensum, ratione quadam quasi geometrica librari continerique animadvertit, interrogavit quis id lignum ita composuisset, et cum ille a se compositum dixisset, desideravit uti solveret ac denuo in modum eundem collocaret. [6] At postquam ille solvit ac similiter composuit, tum Democritus, animi aciem sollertiamque hominis non docti demiratus, “Mi adulescens,” inquit, “cum ingenium bene faciendi habeas, sunt maiora melioraque quae facere mecum possis,” abduxitque eum statim secumque habuit et sumptum ministravit et philosophias docuit et esse eum fecit quantus postea fuit. [7] Is tamen Protagoras insincerus quidem philosophus, sed acerrimus sophistarum fuit; pecuniam quippe ingentem cum a discipulis acciperet annuam, pollicebatur se id docere quanam verborum industria causa infirmior fieret fortior, quam rem Graece ita dicebat: τὸν ἥττω λόγον κρείττω ποιεῖν.
IV
[4arg] De verbo “duovicesimo,” quod vulgo incognitum eat, a viris doctis multifariam in libris scriptum est.APUD Sigillaria forte in libraria ego et Iulius Paulus poeta, vir memoria nostra doctissimus,
