Ἄγιδος δ᾽ ἐν τούτοις:
Φαίδων δὲ ... φύσκι᾽ ἐνείκαι
χορδὰς θ᾽ ὁ ψάλτης: ἐστὶ γὰρ ὀψοφάγος.
καὶ γυναῖκα δέ τινα Κλειὼ ἐπὶ τοῖς ὁμοίοις σκώπτων φησίν:
ἑφθὸς ὁ κάλλιχθυς: νῦν ἔμβαλε τὴν βαλανάγραν,
ἔλθῃ μὴ Πρωτεὺς Ἆγις ὁ τῶν λοπάδων:
γίνεθ᾽ ὕδωρ καὶ πῦρ καὶ ὃ βούλεται, ἀλλ᾽ ἀπόκλειε ...
ἥξει γὰρ τοιαῦτα μεταπλασθεὶς τυχὸν ὡς Ζεὺς
χρυσορόης ἐπὶ τήνδ᾽ Ἀκρισίου λοπάδα.
”
ὀψοφάγει, Κλειοῖ: καταμύομεν: ἢν δὲ θελήσῃς,
ἔσθε μόνη. δραχμῆς ἐστιν ὁ γόγγρος ἅπας.
θὲς μόνον ἢ ζώνην ἢ ἐνώτιον ἤ τι τοιοῦτον [p. 64]
σύσσημον. τὸ δ᾽ ὁρᾶν μαινομένου λέγομεν.
ἡμετέρη σὺ Μέδουσα: λιθούμεθα πάντες ἀπλάτου
οὐ Γοργοῦς, γόγγρου δ᾽ οἱ μέλεοι λοπάδι.

