οἱ δ᾽ Ἀττικοί, καθὼς Τρύφων φησί, τὰς ἑνικὰς χρήσεις ἐπιστάμενοι διὰ τοῦ υ τὰς πληθυντικὰς οὐκ ἔτι ἀκολούθως ἐπιφέρουσιν. ὁ γοῦν Ἀριστοφάνης ἐν μὲν Ἀχαρνεῦσι:
πολλὰς δὲ τυφλὰς ἐγχέλυας ἐδέξω.
καὶ ἐν Λημνίαις:
σκέψασθε φησί παῖδες τὴν κρατίστην ἔγχελυν.
τὴν δ᾽ εὐθεῖαν ἐν Δαιταλεῦσι:
ἔγχελυν Βοιωτίαν.
καὶ Κρατῖνος ἐν Πλούτοις:
καὶ λεῖος ὥσπερ ἔγχελυς.
τὰς μέντοι πληθυντικὰς οὐκ ἔθ᾽ ὁμοίως τῷ ποιητῇ. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν:
θύννος, ὀρφώς, γλαῦκος, ἔγχελυς, κύων.
καὶ δευτέραις Νεφέλαις:
ὅπερ γὰρ οἱ τὰς ἐγχέλεις θηρώμενοι πέπονθας
ἐν Σφηξὶ δ᾽ ἡ δοτική:
τὰς εἰκοῦς τῶν ἐγχέλεων τὰς ἐμὰς μιμούμενοι.,
Στράττις δ᾽ ἐν Ποταμίοις ἔφη:
οὐ χαίρω δὲ βατίσιν, οὐδ᾽ ἐγχέλεσιν.
Σημωνίδης δ᾽ ἐν ἰάμβοις:
ἐγχέλεων ἀνεψιός. [p. 342]
καὶ τὴν αἰτιατικὴν
ὥσπερ ἔγχελυς κατὰ γλοιοῦ.
Ἀριστοτέλης δ᾽ ἐν τοῖς περὶ ζῴων διὰ τοῦ ι ἔγχελις εἴρηκεν. ὅταν δ᾽ Ἀριστοφάνης ἐν Ἱππεῦσι λέγῃ:
ἐρῳδιὸς γὰρ ἔγχελυν Μαιανδρίην
τρίορχον εὑρὼν ἐσθίοντ᾽ ἀφείλετο.
σαφῶς δηλοῖ ὅτι ἡ ἔγχελυς ἐκ τῆς ἰλύος λαμβάνεται, ἔνθεν καὶ τοὔνομα εἰς ūς ἐπερατώθη. καὶ ὁ ποιητὴς οὖν θέλων δηλῶσαι τὸ εἰς βάθος τοῦ ποταμοῦ καιόμενον οὕτως ἔφη:
ὅπερ γὰρ οἱ τὰς ἐγχέλεις θηρώμενοι πέπονθας
ὅταν γὰρ ἡ λίμνη καταστῇ, λαμβάνουσιν οὐδὲν,
ἐὰν δ᾽ ἄνω τε καὶ κάτω τὸν βόρβορον κυκῶσιν,
αἱροῦσι: καὶ σὺ λαμβάνεις, ἢν τὴν πόλιν ταράττῃς,
ἰδικώτερον δὲ καὶ κατ᾽ ἐξαίρετον ἐγχέλυες, ἵνα καὶ τὸ βάθος τοῦ κεκαυμένου ὕδατος δηλώσῃ.
τείροντ᾽ ἐγχέλυές τε καὶ ἰχθύες.
