anonymi epigrammatici
Δέρκεο πῶς διψῶν υἱὸς χέρα μητέρι τείνει:
ἡ δὲ γυνή, ἅτε πᾶσα γυνή, κεκρατημένη οἴνῳ,
ἐν λαγύνῳ πίνουσα, τόδ᾽ ἔννεπε λοξὸν ἰδοῦσα:
ἐκ βρόχθου ὀλίγοιο τί σοι δῶ, τέκνον ἐμεῖο ;
ξέστας γὰρ τριάκοντα μόνους λάγυνὸς γ᾽ ὅδε χωρεῖ.
μῆτερ, μητρυιῆς χαλεπὸν τρόπον ἀντικρατοῦσα,
ἀμπέλου ἡδυτάτης τάδε δάκρυα δός μοι ἀφύσσειν.
μῆτερ ἐμή, δύσμητερ, ἀπηνέα θυμὸν ἔχουσα,
εἰ φιλέεις με τὸν υἷα, δίδου μέ τι τυτθὸν ἀφύσσειν.

