Titus Livius (Livy), The History of Rome, Book 42
Evan T. Sage, Ph.D. and Alfred C. Schlesinger, Ph.D., Ed.

11. attalum, regis Eumenis fratrem, legatum venisse¹ Romam Valerius Antias his consulibus scribit ad deferenda de Perseo² crimina indicandosque apparatus belli. plurium annales, et quibus credidisse [p. 322] malis, ipsum Eumenem venisse tradunt. [2] Eumenes igitur ut Romam venit, exceptus cum tanto honore quantum non meritis tantum eius, sed beneficiis etiam suis, ingentia quae in eum congesta erant, existimabant³ deberi, a praetore⁴ in senatum est introductus. [3] causam veniendi sibi Romam fuisse dixit praeter cupiditatem videndi⁵ deos hominesque, quorum beneficio in ea fortuna esset, supra quam ne optare quidem auderet, etiam ut coram⁶ moneret senatum ut Persei conatis obviam iret. [4] orsus inde a Philippi consiliis necem Demetri filii rettulit, adversantis Romano bello; Bastarnarum gentem excitam sedibus suis, quorum auxiliis fetus in Italiam transiret. [5] haec secum volutantem⁷ in animo, oppressum fato, regnum ei reliquisse, quem infestissimum esse sensisset Romanis. itaque Persea hereditarium a⁸ patre relictum bellum et simul cum imperio traditum, iamiam proximum⁹ alere ac fovere omnibus consiliis. [6] florere praeterea iuventute quam stirpem longa pax ediderit, florere opibus regni, florere etiam aetate. quae cum corporis robore ac viribus vigeat, animum esse inveteratum diutina arte atque usu belli. [7] iam inde a puero patris contubernio Romanis quoque bellis, non finitimis¹⁰ tantum [p. 324] adsuetum, missum a patre in expeditiones multas¹¹ variasque. [8] iam ex quo ipse accepisset regnum, multa, quae non vi non dolo Philippus omnia expertus potuisset moliri, admirando rerum successu tenuisse. [9] accessisse ad vires eam quae longo tempore multis magnisque meritis pareretur auctoritatem.