This claim of the Accusative to denote the Object of the sentence
is seen in the anticipatory use (cf. Gk.
οἶδά σε ὄστις εἰ), for which
Plautus shows an extraordinary predilection, e g.
(For a full list of instances see Lindskog:
Quaestiones de Parataxi et Hypotaxi
apud priscos Latinos, Lund, 1896, pp. 76 sqq.) It is the normal
construction with
facio, e.g.
Pers. 414 “
possum te facere ut argentum
accipias?”,
Most. 389 “
satin habes, si ego advenientem ita patrem
faciam tuum . . . ut fugiat longe ab aedibus?” (but e.g.
Pseud. 819
“
quae illis qui terunt, prius quam triverunt, oculi ut exstillent facit”).
Not unlike is
Pseud. 1319 “
hoc ego nunquam ratus sum fore me
ut tibi fierem supplex.”
