Titus Livius (Livy), The History of Rome, Book 35
Evan T. Sage, PhD professor of latin and head of the department of classics in the University of Pittsburgh, Ed.

11. diu nihil in Liguribus dignum memoria gestum erat; extremo eius anni bis in magnum periculum res adducta est; [2] nam et castra consulis oppugnata aegre sunt defensa, et non ita multo post per saltum angustum cum duceretur agmen Romanum, ipsas fauces exercitus Ligurum insedit. [p. 30] qua cum exitus non pateret, [3?] converso agmine redire¹ institit consul. et ab tergo fauces saltus occupatae² a parte hostium erant, Caudinaeque cladis memoria non animis modo, sed prope oculis obversabatur. [4] numidas octingentos ferme equites inter auxilia habebat. eorum praefectus consuli pollicetur se parte utra vellet cum suis erupturum, tantum uti diceret, [5?] utra pars frequentior vicis esset;³ in eos se impetum facturum et nihil prius quam flammam tectis iniecturum, ut is pavor cogeret Ligures excedere saltu quem obsiderent et discurrere ad opem ferendam suis. [6] collaudatum eum consul spe praemiorum onerat. numidae equos conscendunt et obequitare stationibus hostium, neminem lacessentes, coeperunt. [7] nihil primo adspectu contemptius: equi hominesque paululi et graciles, discinctus et inermis eques, praeterquam quod iacula secum portat, equi sine frenis, [8?] deformis ipse cursus rigida cervice et extento capite currentium. hunc contemptum de industria augentes labi ex equis et per ludibrium spectaculo esse. [9] itaque qui primo intenti paratique si lacesserentur in stationibus fuerant, iam inermes sedentesque pars maxima spectabant. [10] numidae adequitare, dein⁴ refugere, sed propius saltum paulatim evehi, velut quos impotentes regendi equi⁵ invitos efferrent. postremo subditis calcaribus per [p. 32] medias stationes hostium erupere, [11?] et in agrum⁶ latiorem evecti omnia propinqua viae tecta incendunt; proximo deinde vico inferunt ignem; ferro flammaque omnia pervastant. [12] fumus primo conspectus deinde clamor trepidantium in vicis auditus, [13?] postremo seniores puerique refugientes tumultum in castris fecerunt. itaque sine consilio, sine imperio pro se quisque currere ad sua tutanda; momentoque temporis castra relicta erant, et obsidione liberatus consul quo intenderat pervenit.