I.v. inch. n. [pinguis], to become or grow fat.
I. Lit.: “emaciatum armentum medicā (herbā) pinguescit,” Col. 2, 11, 2: “attilus (piscis) in Pado inertiā pinguescens,” Plin. 9, 15, 17, § 44; 18, 14, 36, § 134: “frumenta pinguescunt,” id. 17, 2, 2, § 15: “campos sanguine,” grow fertile, Verg. G. 1, 492.—
II. Transf.
A. To grow fat, rich, or oily: “vinum Maroneum vetustate pinguescit,” Plin. 14, 4, 6, § 54: “nuces juglandes,” id. 19, 5, 30, § 95.—
B. To become shining, like fat: “achates politurā pinguescit,” Plin. 37, 10, 65, § 177.—
C. To aspirate in speaking: Aeolenses Graeci, in quibusdam dictionibus, ut pinguescant, digamma apponunt ut pro Elena dicunt Velena, Serg. p. 1827 P.—
III. Poet., to increase, grow more violent: “flammae pinguescunt,” Sil. 7, 354.

