I.to leap or spring to or upon something.
I. Lit. (most freq. poet.): “Cum saepe adsiluit defensae moenibus urbis,” Ov. M. 11, 526: “adsiliens admissarius,” Col. 6, 37, 9: “torpedo adsultantes pisciculos attrahens, donec tam prope accedant, ut adsiliat,” Plin. 9, 42, 67, § 143; Val. Fl. 1, 257: “in ferrum,” Sil. 10, 2 et saep.—Poet. freq. of water, to leap or dash against or upon a thing (cf. 2. salio): “tactumque vereri Assilientis aquae,” Ov. M. 6, 107, and id. F. 5, 612: “Adsiliunt fluctus,” id. ib. 3, 591: “(insulae) quas spumifer adsilit Aegon,” Stat. Th. 5, 56 al.—
II. Trop.: nam neque adsiliendum statim est ad genus illud orationis, to jump to, * Cic. de Or. 2, 53, 213; Sen. Contr. 5 praef.

