Hymnus in honorem Quirini Martyris, Episcopi Ecclesiae Siscianae.
Insignem meriti virum
Quirinum, placitum Deo,
urbis moenia Sisciae
concessum sibi martyrem
5conplexu patrio fovent.
hic sub Galerio duce,
qui tunc Illyricos sinus
urgebat dicionibus,
fertur catholicam fidem
10inlustrasse per exitum.
non illum gladii rigor,
non incendia, non ferae
crudeli interitu necant,
sed lymphis fluvialibus
15gurges, dum rapit, abluit.
nil refert vitreo aequore
an de flumine sanguinis
tinguat passio martyrem;
aeque gloria provenit
20fluctu quolibet uvida.
summo pontis ab ardui
sanctae plebis episcopus
in praeceps fluvio datur
suspensum laqueo gerens
25ingentis lapidem molae.
deiectum placidissimo
amnis vertice suscipit
nec mergi patitur sibi,
miris vasta natatibus [p. 216]
30saxi pondera sustinens.
spectant eminus e solo
doctorem pavidi greges;
nam Christi populus frequens
riparum sinuamina
35stipato agmine saepserat.
sed Quirinus, ut eminens
os circumtulit, heu, suos
exemplo trepidos videt,
nil ipse proprii memor
40inter stagna periculi.
confirmat pia pectora,
verbis mitificis rogans
ne quem talia terreant,
neu constans titubet fides
45aut poenam putet emori.
dicentem Agitantibus
amnis terga vehunt vadis,
nec substrata profunditas
saxoque et laqueo et viro
50audet sponte dehiscere.
sensit martyr episcopus
iam partam sibi praeripi
palmam mortis et exitus,
ascensumque negarier
55aeterni ad solium Patris.
‘Iesu cunctipotens,’ ait,
‘haudquaquam tibi gloria
haec est insolita aut nova,
calcare fremitum maris
60prona et flumina sistere.
scimus discipulum Petrum,
cum vestigia tingueret
mortali trepidus pede, [p. 218]
dextrae subsidio tuae
65subiecisse salum solo.
Iordanem quoque novimus
tortis verticibus vagum,
dum fertur rapido impetu,
ad fontem refluis retro
70confugisse meatibus.
haec miracula sunt tuae
virtutis, Domine, ut modo
suspendar leve praenatans
summo gurgite fluminis,
75cum collo scopulum traham.
iam plenus titulus tui est
et vis prodita nominis,
quam gentilis hebet stupor:
absolvas, precor, optime,
80huius nunc animae moras.
quid possis probat amnicus,
qui vectat silicem, liquor,
hoc iam quod superest cedo,
quo nil est pretiosius
85pro te, Christe Deus, mori.’
orantem simul halitus
et vox deserit et calor;
scandit spiritus ardua,
fit pondus grave saxeum,
90corpus suscipiunt aquae.
