Titus Livius (Livy), The History of Rome, Book 1
Benjamin Oliver Foster, Ph.D., Ed.

4. sed debebatur, ut opinor, fatis tantae origo urbis maximique secundum deorum opes imperii principium. [2] vi compressa Vestalis, cum geminum partum edidisset, seu ita rata, seu quia deus auctor culpae honestior erat, Martem incertae stirpis patrem [p. 18] nuncupat. [3] sed nec dii nec homines aut ipsam aut stirpem a crudelitate regia vindicant: sacerdos vincta in custodiam datur: pueros in profluentem aquam mitti iubet. [4] forte quadam divinitus super ripas Tiberis effusus lenibus stagnis nec adiri usquam ad iusti cursum poterat amnis et posse quamvis languida mergi aqua infantes spem ferentibus dabat. [5] ita, velut defuncti regis imperio, in proxima alluvie ubi nunc ficus Ruminalis est—Romularem vocatam ferunt —pueros exponunt. [6] vastae tum in his locis solitudines erant. tenet fama, cum fluitantem alveum quo expositi erant pueri tenuis in sicco aqua destituisset, lupam sitientem ex montibus qui circa sunt ad puerilem vagitum cursum flexisse; eam summissas infantibus adeo mitem praebuisse mammas ut lingua lambentem pueros magister regii pecoris invenerit— Faustulo fuisse nomen ferunt. [7] ab eo ad stabula Larentiae¹ uxori educandos datos. sunt qui Larentiam² vulgato corpore lupam inter pastores vocatam putent: [8] inde locum fibulae ac miraculo datum. ita geniti itaque educati, cum primum adolevit aetas, nec in stabulis nec ad pecora segnes, venando peragrare saltus. [9] hinc robore corporibus animisque sumpto [p. 20] iam non feras tantum subsistere, sed in latrones praeda onustos impetus facere pastoribusque rapta dividere et cum his crescente in dies grege iuvenum seria ac iocos celebrare.