Titus Livius (Livy), The History of Rome, Book 42
W. Weissenborn, Ed.

15. legationibus dimissis cum Harpalus, quanta maxima celeritate poterat, regressus in Macedoniam nuntiasset regi, nondum quidem parantis bellum reliquisse se Romanos, sed ita infestos, ut facile appareret non dilaturos, [2] et ipse, praeterquam quod et ita credebat futurum, iam etiam volebat, in flore virium se credens esse. [3] [p. 84]Eumeni ante omnis infestus erat; a cuius sanguine ordiens bellum, Euandrum Cretensem, ducem auxiliorum, et Macedonas tres adsuetos ministeriis talium facinorum ad caedem ¹regis subornat litterasque eis dat ad Praxo hospitam, principem auctoritate et opibus Delphorum. [4] satis constabat Eumenem, ut sacrificaret Apollini, Delphos escensurum. praegressi cum Euandro insidiatores nihil aliud ad peragendum inceptum quam loci opportunitatem, omnia circumeuntes, quaerebant. [5] ascendentibus ad templum a Cirrha, priusquam perveniretur ad frequentia aedificiis loca, maceria erat ab laeva juxta semitam paulum extantem a fundamento, qua singuli transirent, dextra pars labe terrae in aliquantum altitudinis derupta erat. [6] post maceriam se abdiderunt gradibus adstructis, ut ex ea velut e muro tela in praetereuntem coicerent. [7] primo a mari circumfusa turba amicorum ac satellitum procedebat, deinde extenuabant paulatim angustiae agmen. [8] ubi ad eum locum ventum est, qua singulis eundum erat, primus semitam ingressus Pantaleon Aetoliae princeps, cum quo institutus regi sermo erat. [9] [p. 85] tum insidiatores exorti saxa duo ²ingentia devolvunt, quorum altero caput ictum est regi, altero umerus; [10] sopitusque ex semita proclivi ruit in declive, multis super prolapsum iam satis congestis. et ceteri quidem etiam amicorum et satellitum, postquam cadentem videre, diffugiunt; Pantaleon constanter inpavidus mansit ad protegendum regem.