I.gen. and abl. sing.), pĕtis, m. in-peto; cf. praepes, = impetus, violence, vehemence, force: “impete vasto amnis fertur,” Ov. M. 3, 79: “in juvenes certo sic impete sus fertur,” id. ib. 8, 359; Laev. ap. Gell. 19, 7, 8; Lucr. 4, 416; 903: “non potuit nubes capere inpetis auctum,” id. 6, 327 sq.; 334; 591: “valido impete quatere,” id. 2, 330; Sil. 13, 248.— Plur.: “venti flamina ruunt impetibus crebris,” Lucr. 1, 293.—
impĕs (inp- ; nom. given Prisc. 702 P., but used only in

