Titus Livius (Livy), The History of Rome, Book 3
Benjamin Oliver Foster, Ph.D., Ed.

39. sed magis oboedienter ventum in curiam¹ quam obnoxie dictas sententias accepimus. [2] L. Valerium Potitum proditum memoriae est post relationem Ap. Claudi, priusquam ordine sententiae rogarentur, postulando ut de re publica liceret dicere, prohibentibus minaciter decemviris proditurum se ad plebem denuntiantem tumultum excivisse. [3] nec minus ferociter M. Horatium Barbatum isse in certamen, decem Tarquinios appellantem admonentemque Valeriis et Horatiis ducibus pulsos reges. [4] nec nominis homines tum pertaesum esse, quippe quo Iovem appellari fas sit, quo Romulum, conditorem urbis, deincepsque reges,² quod sacris etiam ut sollemne retentum sit: superbiam violentiamque tum perosos regis. [5] quae si in rege tum³ aut in filio regis ferenda non fuerint, quem eadem⁴ laturum in tot privatis? [6] viderent ne vetando in curia libere homines loqui extra curiam etiam moverent vocem; neque se videre [p. 130] qui⁵ sibi minus privato ad contionem populum vocare quam illis senatum cogere liceat. [7] ubi vellent experirentur quanto fortior dolor in libertate⁶ sua vindicanda quam cupiditas in iniusta dominatione esset. [8] de bello Sabino eos referre, tamquam maius ullum populo Romano bellum sit quam cum iis⁷ qui legum ferendarum causa creati nihil iuris in civitate reliquerint, qui comitia, qui annuos magistratus, qui vicissitudinem imperitandi, quod unum exaequandae sit libertatis, sustulerint; qui privati fasces et regium imperium habeant. [9] fuisse regibus exactis patricios magistratus, creatos postea post secessionem plebis plebeios; cuius illi partis essent, rogitare. populares? Quid enim eos per populum egisse? optimates? Qui anno iam prope senatum non habuerint, nunc⁸ ita habeant, ut de re publica loqui prohibeant? [10] ne nimium in metu alieno spei ponerent; graviora quae patiantur videri iam hominibus quam quae metuant.